سبک‌های فرزندپروری بیش‌حمایتگر و تسهیل‌گر افراطی، در بلندمدت می‌توانند به شکل‌گیری الگوهای وابستگی ناسالم در کودکان منجر شوند. زمانی که والدین به طور مداوم موانع را از مسیر کودک برمی‌دارند، مسئولیت‌ها را به جای او انجام می‌دهند یا هر خواسته‌ای را بدون تأخیر برآورده می‌کنند، فرصت تجربه‌ی تلاش، ناکامی و حل مسئله از کودک گرفته می‌شود. در نتیجه، کودک ممکن است به تدریج احساس «کارآمدی فردی» و توانایی مدیریت چالش‌ها را در خود پرورش ندهد. چنین الگویی در سال‌های بعد می‌تواند به وابستگی بیش از حد به دیگران، دشواری در تصمیم‌گیری مستقل و ضعف در مسئولیت‌پذیری منجر شود. از منظر روان‌شناسی رشد، تجربه‌ی مسئولیت‌های متناسب با سن، مواجهه کنترل‌شده با ناکامی و تشویق به استقلال، از عوامل کلیدی در شکل‌گیری خودکارآمدی و وجدان کاری در کودکان محسوب می‌شود. والدینی که مرزهای روشن، انتظارات واقع‌بینانه و فرصت‌های تجربه‌ی استقلال را فراهم می‌کنند، در واقع به رشد مهارت‌های خودتنظیمی و تاب‌آوری در فرزندان خود کمک می‌کنند. چنین رویکردی زمینه‌ساز پرورش کودکانی است که در آینده قادرند مسئولیت زندگی خود را بپذیرند، با چالش‌ها مواجه شوند و نقش فعالی در جامعه ایفا کنند.

مهتاب زارع-مشاور کودکستان و دبستان پسرانه ی حضرت جوادالائمه (ع) ناحیه یک